Wpisy oznaczone tagiem "felieton"

W głowie kręci nam się od pakowania paczek, dlatego moja działalność pisarska nieco zmalała :)
Prawie codziennie stajemy przed pagórkiem odzieży, który trzeba rozłożyć na kawałki, popakować w paczuszki, a potem wysłać do Was. I to presto, jak mawiała królowa Bona :)

Jak wiecie, w naszym sklepie od początku proponowaliśmy takie same modele ubrań dla dorosłych i dla dzieci.
Projektując je zwracaliśmy rzecz jasna uwagę na takie oczywiste elementy jak uroda i wygoda. Ale podstawą była i jest dla nas myśl, że dzieci są takimi samymi ludźmi, jak my.
Nie są ani głupsze, ani gorsze, ani mniej zaradne. Są tylko młodsze i mają mniej doświadczenia.
Wymyślając takie same modele dla dorosłych i dzieci doszliśmy do Turbo Rodziny, czyli takiej rodziny, jak postrzegamy ją my, Hultaje.

„Nie mogę znieść tego, że zlew jest zawsze pełen....” mruczę rano, niby do siebie, ale przecież do NIEGO mruczę w rzeczywistości. Bo czemu tak jest, że ja zawsze gotuję i jeszcze muszę zlew ogarniać? No?

„Jezu, czemu kubki po malinach nie są opłukane.....? Przecież potem trzeba to szorować drutem...” mamrocze do siebie ON, już zły, bo nad zmywakiem. Ale przecież mamrocze po to, żebym usłyszała, żebym się pokajała, że taka jestem nieuważna, że te kubki tak zostawiam, a przecież to takie proste, a ja taka nieuważna., a przecież wystarczyło wodą zalać, a teraz trzeba szorować, boże co za głupota.

Znacie? No, powiedzcie, że nie. :)

Nie uwierzę.

System wartości, który promujemy zakłada funkcjonowanie czegoś, co nazwaliśmy Turbo Rodziną. To piękna rodzina – ludzi niezależnych, ciekawych świata. Ludzi, którzy nie boją się być sobą, wierzą we własną siłę i czerpią z niej idąc przez świat.
Wiemy, że Hultaje często mają właśnie takie rodziny. Bezpieczne enklawy, w których dobrze czują się wszyscy ich członkowie.

Oczywiście pisząc o Turbo Rodzinie nie możemy pomijać jej najmłodszych członków, czyli Turbo Dzieciaków, bo przecież to z nich wyrastają potem Turbo Dorośli.

Turbo Dzieciaki od samego początku wychowywane są według pięknej myśli Korczaka, że „Nie ma dzieci. Są ludzie.”

Jak byłam młodsza, to lato wydawało mi się czasem naprawdę rajskim. Kończyła się szkoła, podwórko stawało się dostępne również po godzinie 20tej, można było spać do późna. No i oczywiście wyjazdy! Babcia i ja wyjeżdżałyśmy w różne cudowne miejsca pachnące poziomkami, a im bliżej było jesieni, tym bardziej zapach zmieniał się na grzybowy.
Pamiętam delikatny zapach sosen zmieszany z zapachem skóry wystawionej na słońce. Uśmiechniętego Tatę, który nosił mnie na barana i Mamę, która gotowała smakołyki na elektrycznych płytkach. Lato smakowało młodymi ziemniakami, poziomkami i wodą z jeziora łykaną podczas prób nurkowania.
Obok koca na trawie stało małe radio na baterie, z którego wydobywały się dźwięki lata z radiem. A my leżeliśmy na ciężkim kocu i czekaliśmy, kiedy wreszcie przejdzie chmura, która właśnie zasłoniła słońce.
Pewnie większość z nas ma takie właśnie wspomnienia z dzieciństwa. Wolność. Człowiek unosił się w powietrzu i błyskał radością jak bańka mydlana.